Sekrepatu niet helemaal kosjer

De Stichting Sekrepatu verhuurt woningen waarvan de huurprijs in euro’s moet worden betaald. Wil een remigrant die nog in het buitenland woonachtig is een woning huren, dan moet een inschrijfgeld van € 25,– per jaar worden betaald, terwijl een ingezetene SRD 25,– betaalt De remigrant die meer betaalt, krijgt geen voorkeursbehandeling; integendeel. De ingeschrevene ontvangt daarbij niet automatisch bericht over woningen en nieuwe projecten. Sekrepatu gaat ervan uit dat de geïnteresseerde maar zelf contact met hen moet maken indien men meer te weten wil komen. De website is niet altijd up-to-date wat niet bevorderlijk is voor het nemen van een juiste beslissing. Een remigrant is sterk afhankelijk van de voortgang en informatie over het project of de woning die gehuurd wil worden. Het stellen van kritische vragen wordt niet in dank afgenomen. Men ervaart de remigrant dan als ‘mondig’ en ‘lastig’. De indruk ontstaat dat de remigrant/aspirant huurder rustig de koffer op Zanderij kan laten staan, maar wel de portemonnee met de zo gewilde euro’s mee mag nemen om de huur te betalen. Extra toeslag voor de huurder. De huurprijs van de woningen is één ding. Dat er bovenop de huur een TOESLAG moet worden betaald, schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Sekrepatu hanteert als ‘huurregel’ dat een huurder die € 1000,– of meer per maand als inkomen heeft (jaaropgave moet overlegd worden), elke maand € 30,– (zijnde € 360,– op jaarbasis) aan Sekrepatu mag ‘afdragen’. Toen ik voor de eerste keer met deze ‘regel’ werd geconfronteerd, vroeg ik waar dit extra bedrag voor nodig was. Ik kreeg als antwoord: “het is de regel van Sekrepatu”, wat bij mij overkwam als: take it of leave. Voor mij is dat geen optie. Mijn inkomen is gebaseerd op mijn AOW (waar ik als Nederlander recht op heb) en mijn pensioen (waar ik jarenlang voor gewerkt heb) en dat ‘zomaar’ afdragen is voor mij moeilijk te verteren. In een later stadium kreeg ik eindelijk te horen waar de TOESLAG voor bedoeld was: om huurders die geen € 1000,– per maand aan inkomen hebben, te ‘ondersteunen’ (het laatste woord is mijn eigen interpretatie). Ik vraag mij in alle gemoede af of degene die geen € 1000,– per maand heeft wel weet dat de Stichting ‘zorg voor hem/haar draagt’ door andere huurders zwaarder te belasten. Vrijwillig ondersteunen is tot daar aan toe, maar niet gedwongen. Wat als – door de economisch slechte tijden – mijn inkomen daalt en ik moeite krijg met het betalen van de huur + de jaarlijkse huurverhogingen? Word ik dan ontslagen van de ‘verplichting’ de TOESLAG te betalen? Of moet ik dan maar een andere woning dan die van Sekrepatu gaan huren? De klant is Koning of Lastpost Wil een bedrijf/stichting/instelling goed draaien, dan is het raadzaam om de klant als koning te zien en niet als een lastpost vooral niet wanneer men aan hun financiële lasten wil kunnen voldoen bijv. het afbetalen van de lening bij een bank. Dat die in euro’s is afgesloten, is geen reden om de huurder te verplichten in euro’s te betalen. Mocht Sekrepatu een optie hebben om de huur in SRD’s te betalen, wel dat is mij nooit verteld. De mailtjes met daarin de huurprijs en toeslag zijn allemaal in eurobedragen vermeld. Ik heb laatstelijk gehoord dat een persoon – misschien doen wel meerdere mensen dat – tenminste twee huizen in huur heeft bij Sekrepatu die hij onderverhuurt voor vakantiegangers. De zo gewilde euro’s gaan aan de neus van Sekrepatu voorbij en zij kunnen er niets aan doen. Op het ondervangen van misgelopen euro’s is wel iets bedacht: de TOESLAG. Kassa. Bingo voor Sekrepatu. Een negatief gevoel voor de aspirant huurder die, na goed over het e.e.a. te hebben nagedacht – tenslotte afhaakt. ## Dit verslag is een korte samenvatting uit diverse correspondenties tussen Sekrepatu en haar cliënten. Correspondentie ligt ter inzage bij Asadeso